Kıl (ar mısın) beni ey namaz?

Senai Demirci'nin sesine aşina idi kulaklarım.Etkileyici ve hoş bir anlatımı vardı.Yazısının farklı olacağını,en azından sesteki etkinliği veremeyeceğini zannediyordum.Ama aynı güzellik kitabında da var.Hem de baştan sona kadar. Bizim için en mühim mesele namaz,bizden biri tarafından en samimi bir dille anlatılmış.Hele en son bölüm 'kendimize diyemediklerimizi' öyle sarsıcı bir biçimde dile getiriyor ki,kirpiklerinizin ıslanmasına engel olamıyorsunuz...
Kitaptan seçtiklerim: "...hiç alışık olmadığını arzulamak pek kolay değil." "Değmeden geçti sanki bana namazlarım."
"Sevildiğini bilip te öyle varmalısın secdelere."
"Allah daha büyüktür senin bildiklerinden."
"Eserini seyreden seyircinin cismini de yokluğun tuvalinde resmeden bir Sanatçıdır O."
"Cılız varlığının altı çiziliyor;kalın harflerle yazılıyor ismin varlığın sayfasına." "Teninden ruhuna taşın."
"Eğilmekle doğrult kendini."
"Kimseler bilmezken yüzünü yüzüne bakıp sana etten kemikten yüz giydiren Rabbin..."
"Yaralarını onun yanında kanat."
"Namaz insanı insan kılıyor."
"...erkeklerin kalbine nazil olmuş en güzel ayet..."
"Namaz,dünyada bulunmayı değerli kılan şey."
"Kabrinde hiç özleyeni olmayan ölüler gibi..."
"...huzurunda huzursuz durdum."
"Uykum vardı,secdemi sığ bırakıp uykumu derinleştirdim."
"Yaşamayı namazın içinde aramalıydım."

Ney vee Ben!

Fakülteden beri aşık olduğum enstrümanım ellerimde artık...Geç oldu ama güzel oldu...Çok asil bir enstrümanmış gerçekten.Ses çıkarması bile bir güç.Doğru nefes,doğru dudak şekli,doğru tutuş...Evet,neyden bahsediyorum.Bugünlerde doğru tutuşu yapmaya ve doğru oturuş şeklini benimsemeye çalışıyorum.Doğru oturuş çok önemliymiş.Oturuşu yapmaya çalışırken bir tuhaf oluyorum ama devam etmeliyim.

'Ne olacak hâlim?'

Önce Çanakkale Ezine Geyikli ÇPL ve Geyikli İlköğretim Okulu...Eğitim yolculuğum böyle başladı.Gerçi daha önce bir çok çocukla gönüllü olarak uğraştım -baba mesleği imam-hatiplik olunca :) -.Bu da (en azından bana göre) formasyonumun daha iyi olmasını sağladı.Ezine'yi sevmiştim.Her ne kadar Çpl öğrencileriyle uğraşmak zor olsa da...Fakat sıkıntı çıkan sınıflar da öyle pek fazla değildi:son sınıflar;mezun olacak olmanın verdiği havayla hareket ediyorlar.Her ne ise,Ezine maceramız uzun sürmedi.Aniden ara dönemle birlikte oradan ayrıldık.Peşimden ağlayan beşinci sınıf öğrencilerimi unutamam herhalde...:( İkinci kademedeki öğrencilerim ise tam internet müptelasıydı.Bazılarıyla hala görüşüyorum.
Sonra...
Şubat 22...Ver elini Ardahan.Gelir gelmez Ardahan'ı kurtardım.Ki,Eylül'de de Ezine'yi kurtarmıştım.Bakalım daha nereleri kurtaracağız?:)(Şubat,23,Ardahan'ın kurtuluşu):D
Ardahan'a akşam saatlerinde indim.İner inmez soğuk,botlarımın dikiş kısımlarından ayaklarımı yalayarak 'merhabaa' dedi.Ben de titrek bir merhaba çaktım.Oysa ki çok üşüyordum.Gurbet soğuğu olsa gerek,dedim kendi kendime.İşlerimi halledip ver elini yibo dediğimde camlarda öğrenciler karşıladı beni ve ilk tahminleri duydum:"Tamam elinde bavullar var,kesin yeni din dersi öğretmenimiz."Bu yorumu yapan öğrenciler şimdi mezun oldular.Ezine'deki öğrenci profilinden tamamen farklıydı buradaki öğrencilerin profili...Ama kısa zamanda burayı da sevdim.Şimdi anlıyorum sitemizin konuk defterine "yibolarda samimiyet bir başka olur.özlüyorum." diyen eski öğretmenleri...Evet,şimdiden eminim ben de ayrıldığımda kesinlikle özleyeceğim burayı.Mustafa hocamın buradaki vazifesini uzun süredir devam ettirmesinin en önemli nedeni de bu olsa gerek.
Bilmiyorum,şarkıdaki gibi herhalde şöyle demeliyim:"Ne olacak halim?"


10 Kasım 2006