Evet,ben öğretmenim!

Sağ elimin baş parmağı ve işaret parmağı beyaz lekeler içinde...
Neden mi?
Tebeşir dostum,tebeşir...
Evet,ben öğretmenim.
Tebeşir sırdaşımdır benim.
Onunla simsiyah tahtaya bembeyaz şeyler yazarım,kimi zaman çizerim.Yazdıklarımı konuşturur,çizdiklerimi oynatırım.
Evet,ben öğretmenim.
...
Canım mı sıkkın?
Canlarımın gözlerine bakarım,tenimden geçer canım,ben 'ben'i bulurum.
Neşem yerinde mi?
Şakalaşırım,beraber güleriz.Sınıfta samimiyetle karışık hoş bir hava eser.
...
Pazartesi...
Binbir heyecan,binbir telaş...
Evet,geldiler,canlarım yine geldi...
Farklı yüzler,farklı çehreler;ama hepsi benim öğrencim...
Salı,Çarşamba deyince 'Eyvah,hafta bitiyor!'
Perşembe...
Bir veda busesi...
Cuma...
İşte çabucak geçip gitti...
Onlar...Evet,canlarım da gitti...Ne yaparım iki gün boyunca sizsiz?
...
Masum yavrularım benim;
'Susmanızı değil;derse katılıp konuşmanızı severim' deyince tereddütünü yenen parmaklar nasıl da teker teker havalanıyor.
Sonra,bazen kırık dökük de olsa ağızlardan dökülen sözcükler kıvanç sebebim oluyor benim.
Neden mi?
Evet,dostum,ben öğretmenim.
...
Dersten çıkıyorum,cılız ama düzgün bir ses:
"Öğretmenim!Bir dahaki derse gelecek misiniz?"Maksadı benimle bir iki kelime konuşmak besbelli.
Şakalaşıyorum:"Geleyim mi?"
"Evet!"(Kurban olayım 'evet'inize,tabii ki geleceğim.)
...
Biraz gürültü yaptılar bugün derste.
Dersi bıraktım ve konuştum canlarımla:
"Ben konuşurken konuşmanızdan hoşlanmıyorum;bu beni yoruyor"
Hemen de nasıl sustular...
Öğrencilerim benim,siz emanetsiniz bana ve ne kadar temizsiniz.
...
Yürüyorum;zihnimi açıyorum,bir ses:
"Günaydın öğretmenim!"
"Günaydın canım!"
Yanımda yürüyorlar.Soruyorum:
"Kahvaltınızda ne vardı?"
İçlerinden daha aktif olanı cevaplıyor:
"Zeytin,peynir ve çay!"
"Doydunuz mu peki?"
Gözlerini dikerek:
"Evet öğretmenim!" diyor.
...
"Çocuğum",diyorum,"o taşa oturma!Bak,hava soğuk;hasta olacaksın"
"Tamam hocam" diyor.
(Aman,dikkat edin kendinize.Üzmeyin beni.)
Niye mi bu kadar düşünüyorum?
Evet,dostum,ben öğretmenim.

öğretmen©e,2006